หนังลาโรงไปเป็นปี DVD ก็ออกมาเป็นชาติ เพิ่งจะได้ดู เหอะๆ
ความรู้สึกตอนดู อืมมม หนังก็สนุกดี มีทั้งตลก เศร้า ซึ้ง และสำนวนคมๆ กับการใช้ชีวิตในเหมืองแร่ ของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ ชายหนุ่มผู้ฆ่าวิศวกรไปหนึ่งคน (โดนรีไทร์จากวิศวฯจุฬาตอนปี 2) เลยไปหางานทำที่เหมืองแร่ดีบุก ตัวหนังดำเนินเรื่องแบบเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ + กระแสของหนังเวลานั้น ที่ไม่ได้เข้าฉายเครือ SF ก็กะแล้วว่าหนังจะไม่ทำเงิน คือ ดูหน้าหนังแล้วไม่ค่อยดึงดูดให้ดู แต่ตัวหนังเองดูสนุกใช้ได้
อาจรู้สึกดีเพราะหนังเรื่องนี้ดูจะให้อารมณ์แบบแฟนฉันในเวอร์ชั่นวิศวกรมั้ง ทั้งบรรยากาศในวงเหล้า ภาษาใต้ที่แทบไม่ได้ยินอีกเลยตั้งแต่ย้ายมาอยู่ กทม.เกือบ 10 ปี บรรยากาศการทำงานของวิศวกร กรรมกร และนายฝรั่งที่ช่วยเหลือกัน เมาด้วยกัน
หนังเรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย แทบจะมีแต่คนดีๆจนสงสัยว่าคนเขียนคงเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมากๆกระมัง หลังจากได้ไปใช้ชีวิตในมหา'ลัยเหมืองแร่อยู่ 4 ปีจนเหมืองปิด เข้าไปตัวเปล่า กลับมาตัวเปล่า มีแค่ใบรับรองงานจากเหมืองแร่ 1 ใบ แต่เก็บเกี่ยวประสบการณ์การใช้ชีวิตมาเพียบ (อย่างน้อยก็เอามาใช้เขียนหนังสือจนดังได้ล่ะ
) ตอนจบเรื่อง มีการเอานายอาจินต์ กะ นายไข่ อายุ 70 กว่าๆทั้งคู่มาเจอกัน คนที่เคยทำงานในเหมืองด้วยกัน เมื่อ 50 กว่าปีก่อน ได้มาเจอกันเพราะหนังเรื่องนี้
เห็นแล้วรู้สึกว่าอนาคตมันเป็นสิ่งไม่แน่นอนจริงๆ
อนาคตแต่ละวัน มันต่างกันด้วยมุมมองของเรา เท่านั้นเอง
